Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Μια βιοψία του απόλυτου εφιάλτη που βιώνει ο Κυπριακός Ελληνισμός.

Μια βιοψία του απόλυτου εφιάλτη που βιώνει ο Κυπριακός Ελληνισμός.

Προεκλογικά ο Δημήτρης Χριστόφιας είχε φορεσει τον μανδύα του ανένδοτου υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του ανυποχώρητου Κερυνειώτη, που θα αγωνιζόταν με όλες του τις δυνάμεις για "λύση αρχών". Ήταν όμως γνωστή η φιλοσοφία του στην αντιμετώπιση του Κυπριακού και οι λόγοι που τον ανάγκασαν (χωρίς ίχνος υπερβολής) να πει με βαριά καρδιά… «"ΟΧΙ" για να "τσιμεντώσει" το "ΝΑΙ"», στο δημοψήφισμα του 2004. Μ’ όλα ταύτα, κατάφερε να εκλεγεί στην προεδρία (με ψευδείς παραστάσεις, όπως δικαίως κατά την άποψη μας, τον κατηγορούν) και με τους ολέθριους χειρισμούς του, θέτει σε θανάσιμο κίνδυνο την παρουσία του Κυπριακού Ελληνισμού στην γη που τον γέννησε.



Από τους πρώτους μήνες της νέας διακυβέρνησης, ήταν φανερή η αλλαγή φιλοσοφίας στην διαχείριση του Κυπριακού. Διανύουμε στην παρούσα φάση, την πενταετία των "αριστοτεχνικών χειρισμών" ενός "ευέλικτου προέδρου", που προέβηκε σε υποχωρήσεις κατά συρροή, για να μας βγάλει δήθεν από την απομόνωση και να προκαλέσει την κινητικότητα στο Κυπριακό. Η ολέθρια νέα πορεία ξεκίνησε με την υπογραφή της συμφωνίας της 23ης Μαΐου με τον "σύντροφο Ταλάτ", η οποία μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως η ταφόπλακα του οράματος της αξιοποίησης της ένταξης στην Ε.Ε. και το ξεκίνημα της διαδικασίας της νεκρανάστασης του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν και του "τσιμεντώματος" του "ΝΑΙ".

Είναι εξόφθαλμο ότι ένας από τους πρωτεύοντες στόχους της σημερινής διακυβέρνησης, είναι να πείσει τους πολίτες να μην έχουν ιδιαίτερες… απαιτήσεις. Ακόμα κι αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι αρχές της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, αυτά που είναι αδιαμφισβήτητα και ισχύουν για όλους, δεν πρέπει να ισχύουν για τους ευρωπαίους πολίτες της Κύπρου. Κατά τον "ευέλικτο" πρόεδρο μας, πρέπει να ικανοποιούμαστε με πολύ λιγότερα. Σίγουρα είναι στα πλαίσια της προσπάθειας επιβολής του νέου αυτού "δόγματος των μηδενικών απαιτήσεων", που ο πρόεδρος ξεστόμισε το εξής απίστευτο (για τον εικοστό πρώτο αιώνα), σε στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς (Πάσχα του 2009): «…αν επιμένουμε σε ατόφια λύση και ατόφια ελευθερία, θα οδηγηθούμε στην διχοτόμηση…»).
Εκτός από την προαναφερθείσα δήλωση, έκανε κι άλλες "βαρυσήμαντες" δηλώσεις, οι οποίες αναδεικνύουν την γνωστή "νέο-κυπριακή" και ενδοτική φιλοσοφία. Θυμίζουμε: «Λαμπρή και Μπαιράμι είναι δίδυμα αδέρφια…», «Πρέπει να το πάρουμε απόφαση, η Κύπρος δεν θα κυβερνάται από τους Έλληνες…» και… «…φταίξαμε και γι' αυτό πρέπει να πληρώσουμε…» Όμως οι προθέσεις αυτού του προέδρου, "αποκρυπτογραφούνται" και μέσω της απαράδεκτης προτροπής, που επαναλαμβάνει συνεχώς, απευθυνόμενος προς τους Τούρκους: «Δοκιμάστε μας και θα εκπλαγείτε!»

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζούμε τον απόλυτο εφιάλτη (ενώ τα χειρότερα έπονται). Οι "εκπλήξεις" έρχονται η μία μετά την άλλη, όμως ο Πρόεδρος υπόσχεται κι άλλες. Ένας Πρόεδρος που έφτασε στο σημείο να "ενημερώνει" τους Αμερικανούς σε σημαντική δεξαμενή σκέψης και να μιλά για… «εισβολή των δύο μητέρων πατρίδων στην Κύπρο, το 1974». Μπορούμε να φανταστούμε την ικανοποίηση που σκόρπισε στο Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, με την δήλωση του αυτή. Όπως και τα χαμόγελα στο Αγγλικό Υπουργείο Αποικιών όταν δήλωνε ότι θα πρέπει να αφήσουμε το θέμα των βάσεων για τα εγγόνια μας. Όμως μεγαλύτερη χαρά έδωσε στους εχθρούς μας, με την νέα "προσφορά" του, που δεν ήταν άλλη από τις προτάσεις του στο περιουσιακό (κατά πολλούς, η φόρμουλα για να ολοκληρωθεί το εθνικό ξεκαθάρισμα των κατεχομένων για να μπορέσει να εφαρμοστεί η Διζωνικότητα στην πράξη).

Το να έχει μια μικρή χώρα ικανούς ηγέτες που την εκπροσωπούν επάξια στο εξωτερικό προστατεύοντας τα εθνικά συμφέροντά της, είναι αναμφίβολα μια ευλογία. Αν έχει όμως ένα Πρόεδρο, που με αυτά που επανειλημμένα λέει και κάνει, βλάπτει σοβαρά την πατρίδα του και ευνοεί τον κατακτητή της, αυτό σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Για να το θέσουμε διαφορετικά, άλλες χώρες έχουν ηγέτες που μελετούν, συμβουλεύονται, διαβουλεύονται και ασκούν πολιτική για να υπερασπίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Εμείς έχουμε έναν ηγέτη που έχει εμμονές, δεν ακούει κανέναν και ασκεί πολιτική που ισοδυναμεί με… χαρακίρι.

Το μοναδικό που θα μας έδινε την ελπίδα ότι θα ξεστρατίσει κάποτε (πριν να είναι αργά) το καράβι της Κύπρου από την ξέφρενη του πορεία προς την "Τουρκοφόρα λύση" Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που οραματίζεται ο σημερινός πρόεδρος και οι ομοϊδεάτες του, θα ήταν να αποστασιοποιηθούν οι ψηφοφόροι από τις επιλογές των ηγεσιών τους και να σκεφτούν επιτέλους εθνικά και όχι κομματικά. Πάντως, ανεξάρτητα από τις εφιαλτικές στιγμές που ζούμε, ο αγώνας από τους λίγους που επιμένουν σε Ελληνικές αρχές και αξίες, θα συνεχιστεί με αξιοπρέπεια. Αν ο "πολύς" Νταβούτογλου λέει… «κι αν ακόμα δεν υπήρχε ούτε ένας Τούρκος στην Κύπρο, θα έπρεπε να τον ανακαλύψουμε…», εμείς θα αντιτάξουμε το ακόλουθο: «Όσο υπάρχει έστω και ένας Έλληνας στην Κύπρο, θα συνεχίζουμε τον δίκαιο αγώνα μας.»

Με εκτίμηση,

Πανίκος Ελευθερίου
Άσσια – Κατεχόμενη Αμμόχωστος (6.11.2010)

www.apoellas.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου